Religie is geen egotripperij
Brussel, 1 maart 2010 - Annemie Struyf was de laatste weken zowat alomtegenwoordig in de media. De serie 'In Gods naam' haalde niet enkel goede kijkcijfers maar was ook vaak het gespreksonderwerp tijdens de lunchpauzes op het werk, aan tafel thuis, in cafés en op straat. Niet dat Vlaanderen nu wakker ligt van religie. Maar de serie heeft het item op een originele én persoonlijke manier onder de aandacht gebracht. De persoon van Annemie Struyf speelt daarbij zeker een belangrijke rol. Toch waren er ook gemiste kansen.
Het informatieve gehalte van de afleveringen bleef ondermaats. Ik kan me voorstellen dat een Eén programma aan bepaalde voorwaarden moet voldoen om de kijkers te blijven boeien. Wie iets meer wou weten over de verschillende godsdiensten bleef op zijn honger zitten. Een laagdrempelige benadering mag best maar deze moet wel relevant en juist zijn. Mogen we van onze journalisten niet een degelijke voorkennis verwachten als men een thema als God en religie wil aankaarten?
De uitzending over het Hindoeïsme raakte kant noch wal. Dit had niets met 'in Gods naam' en alles met 'charlatanisme' te maken. Uiteraard kent elke godsdienst zijn excessen, maar waarom dan juist deze extreme vormen als kennismaking voor het grote publiek gooien. Dat ruikt eerder naar sensatie dan naar werkelijke interesse.
Is het toevallig dat een vrouw de invalshoek van religie voor haar journalistiek werk kiest? Onderzoek in Nederland toont aan dat vooral vrouwen de zinzoekers zijn. Zij bevolken de talrijke workshops en lezingen rond oude en nieuwe 'religies'. Spiritualiteit die wegen buiten de bestaande instituties bewandelt, is blijkbaar erg feminien. Dat is ook te merken in deze serie. De keuze om de godsdiensten via de ervaring te leren kennen is plausibel en sluit goed aan bij het hedendaagse tijdsaanvoelen. Daarbij kunnen 'kick-ervaringen' een mens wel aan het denken zetten. Of ze ook echt beklijven, valt sterk te betwijfelen. Spiritualiteit die niet verankerd is in het leven van alle dag riskeert al vlug erg zweverig of verstard te worden. De ervaring, het persoonlijk verhaal, het gemeenschapsgevoel zijn sterke punten van de christelijke traditie. Ook vrouwen zijn daar sterk in. Maar evenzeer daagt het christendom mensen uit niet op zichzelf terug te plooien. Christelijke spiritualiteit houdt ogen en oren open voor de noden van mens en samenleving.
Als sociale vrouwenbeweging met christelijke wortels wil KAV beide met elkaar verbinden: persoonlijke bewogenheid én maatschappelijk engagement. In vele lokale groepen komen vrouwen samen om elkaar te ontmoeten, in gesprek te gaan over opvoeding, politiek, gezin en werk, loopbaanplanning, geloof en zingeving. Via de interculturele werking overschrijden ze de grenzen tussen vrouwen van alle religies en culturen. Ze organiseren acties in solidariteit met vrouwen uit het Zuiden.
Als vrouwen vinden we elkaar doorheen een gemeenschappelijke geschiedenis van strijd om respect, gelijkberechtiging en waardigheid. We zoeken om deze gezamenlijke gedrevenheid vorm te geven in een inspiratiewerking waar geloof en leven samenkomen. In openheid en respect voor ieders unieke zoektocht, ver van het eigen gelijk, inspelend op vragen van vrouwen in deze tijd. Met Gods naam willen we niet enkel een persoonlijk maar ook een maatschappelijk verhaal verbinden. 'In Gods naam' zetten vrouwen – én mannen – zich in voor een menselijker en rechtvaardiger samenleving. Jammer dat dit aspect van religie totaal buiten beeld bleef.
Roos Maes, inspiratieverantwoordelijke KAV
